8 MARZO: POEMA "NÓS"

Uxía, de 3º, escribiu un poema para odía de hoxe. Se clicades na foto, verédela recitandoo.

NÓS

Nós…
Os ollos avivados
o sangue por mirada
a valentía por lema
e a mente como espada.

Combater tales palabras,
que bocas din satisfeitas,
e que nos chamen obxectos,
tan bonitas e tan feitas.

Nós...
Ataques de rabia enferma,
mal corpo polas mañás,
nós tamén somos persoas
e trátannos coma cans.

Quérennos facer pensar,
que nós somos inferiores,
cando ó que teñen é medo,
é que sexamos mellores.

Nós...

Acabaemos coas barreiras,
apoiémonos, irmás!
vivamos como as mulleres
que nunca se rendirán.

Nós...

Esta fea, esta guapa,
esta tonta, esta gorda.
Esta que vai sen sorriso,
pola túa opinión vizosa.

Nós...

Levamos a vida ao lombo,
a nosa e a dos demais,
pero o problema vai vir,
cando a tiremos ao chan.

En calquera situación,
somos quen de decidir,
se ter fillos, cociñar,
con quen e como vivir

Comeza a revolución,
as mulleres sen fronteiras,
nin sumisas, nin escravas,
nin pesadas, nin tristeiras.

Uxía Iglesias

CONMEMORACIÓN DO DÍA DA PAZ

En francés:

En inglés:

DÍA DA PAZ

Na conmemoración deste día, reunímonos todos os grupos de secundaria para compartir algunhas das actividades que preparamos.

Uxía, de 1º de ESO leu o poema " Incomprensión" no que se pon na pel dunha nena refuxiada.

O grupo de 3º fixo un rap na clase de titoría e recitaron un poema en francés en memoria das vítimas do acto terrorista en París o pasado mes de novembro.

Cantamos en inglés 2 cancións: "Imagine", de John Lennon e "What a wonderful world" de Louis Amstrong.

DÍA DA PAZ: POEMA

Despois de ver varios documentais sobre nen@s refuxiad@s siri@s, quedamos moi impresionad@s. Uxía escribiu este poema que lerá o día da paz.

As imaxes corresponden a exposición Little Hopes (Pequenas Esperanzas), organizada pola organización Global Humanitaria e o centro médico Bader Center en Xordania.

A mostra expón 50 cadros realizados por nen@s refuxiad@s siri@s que viven neste centro médico, en Amman. A través da pintura, rapazas e rapaces aprenden a vencer as escenas de horror que viviron a causa da guerra e a afrontar unha nova vida.

Para que non sexan invisibles.

Para que non sexamos indiferentes.

INCOMPRENSIÓN

En Siria, un bonito lugar

Escoitouse una bomba estoupar.

A xente estaba a chorar,

Meus país a traballar.

Polo que dixo meu pai

Que a guerra comezaba.

Que é iso, papá?

Eu diso non sabía nada.

De un día para outro

Aquí, neste bonito lugar

A paz e a tranquilidade

 converteuse en mortandade.

Que pasou ca miña vivenda?

Que pasou co meu fogar?
Que pasou ca miña xente?

Que pasou…..? Volvo preguntar.

Ninguén me da una explicación

De por que a guerra ocurriu,

Non sei se é un dictador

O alguén que nos someteu.

Agora marcharon todos

Para un campo de refuxiados.

Nós so temos a esperanza

 De que isto acabe xa,

Senón tamén iremos

Para onde foron os demáis.

Uxía Iglesias